Nieuwe biografie op arieboomsma.nl
We hebben de biografie op deze website actueel gemaakt en uitgebreid. Je kan hem hieronder lezen of via het menu hiernaast.
Arie Boomsma (Marken, 1974) studeerde Communicatie en Psychologie in de Verenigde Staten. Dat klinkt gewichtiger dan het in werkelijkheid was, maar desalniettemin kwam hij in 1997 met bachelor degrees terug naar Nederland om aan een reeks jaren zonder enige visie en ambitie te beginnen. Het gaat misschien te ver om te zeggen dat hij de opgedane kennis overboord gooide, maar hij kwam daarbij dicht in de buurt door in de horeca te gaan werken en hier en daar wat bij te klussen in de mode. Als model weliswaar, want laten we deze jongen geen creativiteit toeschrijven. Dat bewees hij onomwonden door, toen hij een paar jaar later via kleine rollen in dramaseries in 2003 als omroeper bij de commerciele zender Yorin terechtkwam, bij iedere gelegenheid te beginnen over een roman waaraan hij werkte. Die roman is nooit uitgekomen, terwijl er na het ontslag bij Yorin toch tijd genoeg was om eraan te werken. Maar nee hoor, het manuscript lag weg te rotten op het bureau van een stagiair bij een obscure uitgeverij, en Boomsma besloot in 2004 het ultramaterialistische programma Wannahaves te gaan presenteren. Een twijfelachtige stap aan het begin van een... tja, hoe zullen we het eens noemen? Loopbaan? Daarvoor was het, zelfs voor een begin, te kort. Carriere? Er zat geen stijgende lijn in.
Ach, je begrijpt wat wij bedoelen; Boomsma nam de zoveelste dubieuze beslissing in zijn leven dat tot dan toe als hoogtepunt een nooit tot wasdom gekomen ‘carriere’ als collegebasketballer kende. Tot zijn eigen verbazing pakte het avontuur slecht uit. Producent failliet, nooit een honorarium ontvangen en dan zou je denken dat hij daar nog wat van op stak, business instinct ontwikkelde, maar het tegendeel is waar. Boomsma stortte zich in een zakelijk avontuur dat wederom als fiasco eindigde; het uitgeven van tijdschriften. Er flopten er twee voordat hij door had dat deze branche hem diep in de schulden zou storten. Geen gering probleem voor een man zonder inkomen.
Met een optimisme dat grenst aan onverantwoordelijkheid en werkelijk op geen enkele bevestiging gestoeld is, zette hij zich aan het schrijven van een non-fictie werkje (De bijbel? Wat vind jij?). Dat deed hij met zijn vader. Waarschijnlijk meteen ook de reden dat het boekje zowaar meerdere drukken beleefde en hier en daar aandacht kreeg in de media. Dankzij dit matige succes, want laten we nog geen confetti door de kamer smijten, werd de eeuwig grijnzende domineeszoon uitgenodigd bij de Evangelische Omroep. We schrijven 2006. Een geste die meer te maken had met compassie en naastenliefde dan met een neus voor talent. Desalniettemin presenteerde Boomsma bij de EO een paar redelijke programmaatjes; Een Betere Buurt, Hotdog, Tijd voor Elkaar, schreef nog een boekje (Weerwoord heette dat en... nee, weer niet alleen; deze keer was naast zijn vader ook de hulp van zijn broer nodig), om uiteindelijk zelfs een soort van klapper te maken met 40 dagen zonder seks. Dat had uiteraard alleen te maken met het thema van de serie, seksualiteit, en het feit dat dit thema door een evangelische omroep behandeld werd op een manier die zowaar leek aan te sluiten bij de tijdgeest, maar wees gerust, Boomsma maakte er al snel weer een puinhoop van.
In 2008 kreeg hij de kans zich te bekwamen in het interviewen bij Het Gesprek, een zender waar iemand bedacht had dat mensen het leuk vinden om uren te kijken naar bekende types die elkaar interviewen. Boomsma was een van die types en bij de EO, waar hij wonder boven wonder nog steeds werkte, bedachten ze daarom dat hij het misschien best goed zou doen op de radio. Samen met Tijs van den Brink, iemand die wel echt goed is in zijn vak waardoor Boomsma minder snel door de man zou vallen, mocht hij dagelijks hetprogramma Dit is de Dag maken op Radio 1. Net toen hij enige journalistieke geloofwaardigheid begon op te bouwen besloot hij halfnaakt in een homoglossy te gaan staan zodat de vaderlandse media hem al snel weer zagen als iemand die vooral het uiterlijk belangrijk vindt. Een rare stap, vonden ze bij de EO en al snel was de relatie bekoeld. Niet heel veel later in 2009, er werd nog een van zijn programma’s teruggetrokken, maakte Boomsma de overstap naar de KRO. De kans is groot dat hij daar eindelijk door de mand valt. Maar voorlopig gaan ze in Hilversum nog mee met de veel te grote woorden waaraan hij zijn projecten en uitingen ophangt; dialoog, maatschappelijke betrokkenheid, verbinding, mensen aan het denken zetten, oog voor de samenleving en bla, bla, blaaah. In november 2009 begint Boomsma met In de schaduw van het nieuws, een talkshow-achtige formule waarin hij ongetwijfeld vooral zelf weer veel aan het woord zal zijn. Verder gaat hij nog iets doen met jonge homo’s en lesbo’s,waarvan het maar afwachten is of hij het aan kan en, jawel hoor, er komt weer een boekje aan: De man en zijn lichaam. In maart 2010 moet het uitkomen bij uitgeverij Contact. En wat denk je? Hij durfde het weer niet aan om het alleen te schrijven. Deze keer is Vrij Nederland columnist Stephan Sanders gezwicht voor de samenwerking, maar je zou zo langzamerhand gaan denken dat die Boomsma zelf geen woord op papier zet. Die andere mannen schrijven die boeken vol en Boomsma zorgt, met zijn grote mond en slimme spelletjes, voor de publiciteit...